Einde Ophokrit 22 maart 2026
What a beautiful morning, what a beautiful day!
Er zijn meerdere liedjes die de pracht van de dag bezingen, maar deze titel ging zeker op voor 22 maart 2026, de eerste clubrit van Autoclub Carwei van 2026, de zgn. Einde Ophok-Rit.
Wat een prachtige dag en wat een geweldig aanzien van glimmende automobielen was dat zeg.
Daar waar 21 maart nog begon met een flinke mist die pas rond 10 à 11 uur begon op te lossen, was het de 22e om 10 uur al strak en zonnig. Het leek of de aanwezige auto's van deelnemende clubleden extra waren gepoetst om de dag nog meer glans te geven!
Om 10 uur verzamelden we op het parkeerterrein van Restaurant Grevelingen. Koud was het nog wel, zo vroeg. Helaas was het restaurant nog dicht, dus opwarmen deden we al kletsend en rondlopend op de parkeerplaats. De echte die-hards met een open auto hadden het kapje omlaag. Uw redacteur van vandaag niet; een watje dus, merkte Willem van Heemst terecht op….
Ruim 20 clubleden hadden zich aangemeld met hier een daar een extra aanmelding en een afvaller, dus uiteindelijk waren er inderdaad zo'n 20 equipes, soms met alleen een bestuurder maar veelal ook met bijrijder.
Na de nodige bewonderende blikken over en weer en de eerste geanimeerde gesprekken rond de automobielen, nam Cees van der Burg het woord om de route en bestemming nog wat te verduidelijken. Ons stonden een GPX-bestand en een print met een Google Maps-route ter beschikking.
Overigens, de route is aanvankelijk opgezet door Arnoud Lems en afgemaakt door Cees van der Burg en Kees van der Velde, dank en hulde! Het was een mooie hoor. Kees ging met gepaste (lees: gematigde) snelheid met zijn Mazda MX-5 voorop. De route was een afwisseling van N-wegen, 60 km-wegen en binnendoortjes, en leidde ons via de Philipsdam door de Anna Jacobapolder naar Tholen en via de Oesterdam naar Zuid- en Noord-Beveland.
En wat was dat mooi zeg, ondanks een paar verkeerslichten in Goes en de nodige voorrangskruisingen, bleef de Carwei-stoet vaak grotendeels compleet en werd niet of nauwelijks in stukken gehakt. Een prachtig aangezicht voor de nodige mensen aan de kant van de weg, en regelmatig zag ik dat er de nodige foto's en filmpjes werden gemaakt en kinderen stonden te zwaaien. Eerlijk gezegd vind ik dat ook het mooiste van een club-tocht; dat niet alles versnipperd raakt, maar een beetje bij elkaar blijft rijden. Het was genieten van al die reflecties op het bijzondere koetswerk, die ik zowel voor me zag als in de achteruitkijkspiegel.
Diverse plaatsen werden aangedaan, zoals Oud-Vossemeer, Krabbendijke, Yerseke, Wemeldinge, Goes en Kats. Nee, niet vadertje Jacob Cats van Brouwershaven, maar het hele kleine dorpje Kats, en daar was ook meteen de "Zeeuwse Oase", een rozenkwekerij annex restaurant. Hier was de tussenstop/eindhalte, waar gezamenlijk een eenvoudige doch voedzame lunch werd genoten. Dat kon binnen, maar vanwege het prachtige zonnetje ging een deel van het gezelschap in de tuin genieten. Hier werden weer de nodige wetenswaardigheden uitgewisseld over onze bijzondere automobielen.
Na voldaan te zijn gingen de meesten weer achter elkaar aanrijdend op weg, en via de Zeelandbrug en nog een stukje binnendoor toerend weer naar Restaurant Grevelingen of verder naar huis. Anderen, zoals ondergetekende, kozen de Oosterscheldekering en de Brouwersdam om weer naar ons mooie Goeree-Overflakkee terug te keren.
Het was met recht een beautiful day!
Leo Stam